Dagboek 2

Eindelijk herneem ik mijn dagboek van waar ik ben gestopt.

6 juli 2012

Op deze bewuste dag werd in de tuin een nieuw spel gelanceerd ” kubben ” Veel belangstellenden, maar er moesten ook spelers zijn. Ik heb meegedaan. Tot op zeker ogenblik ik enkele stappen achteruit zet, het werd me aangeraden om de stokken die van de overkant gegooid worden te mijden.  Dit werd me fataal. Ik struikelde over een stokje dat aan de vier hoeken van het spel gezet wordt, Ik had een wonde op mijn been van die stok, mijn huisdokter heeft de wonde later verzorgd, omdat dit niet onmiddellijk gedaan werd..  …, in het  “zorgbedrijf”  wat infectie had kunnen veroorzaken. Ik viel achterover op het voetpad dat 3 à 4 centimeter hoger ligt dan het gazon. Met mijn rug op de scherpe kant. De gevolgen hebben mijn  verdere leven bepaald.

Een opname in het ziekenhuis St Vincentius ” de geriatrie ” waar ze niet wisten dat mijn ruggegraat geraakt was, en volgens mij de verkeerde behandeling heb gehad. Alle onderzoeken doorlopen  behalve een MRI- scan die de oorzaak aan het licht had gebracht.  Hardhandige aanpak wat de pijn ondraaglijk maakte, en een doorn in het oog van de verpleging was die beweerden dat ik comedie speelde.  Ze lieten ons soms te lang zitten of liggen in ondraaglijke en pijnlijke houdingen.  Het zijn maar bejaarden en dementen.  Het was geen aardigheid als er een overleed. Ik hoorde in de nacht mensen huilen en roepen, die zich uit hun bed lieten vallen om de aandacht te trekken.  Ik heb er een meegemaakt die met ontbloot onderlijf de gang doorliep, in de kamer bij de mannen en  in de keuken al roepend.  Die sloeg zelfs de verpleegsters. Er was een verpleegster uit Afrika een zwarte. Een grote, dikke. In haar dorp ginder was ze dokter, maar hier moest ze verpleegster leren zijn.  Op een dag kwam ze mij wassen, het was droog wassen want ze had niet veel tijd zij ze en keek voortdurend naar de deur of er niemand zou binnen komen. Ook ging ze me eens verzetten van de zetel naar mijn bed, maar dat moet met een lift of twee verpleegsters.  Ik zei roept er nog iemand bij, nee zei ze, ikke doe dit alleen, ikke kan da. Ik zei nieks van.  Er kwam gelukkig nog een binnen en ze kreeg dan wel een standje. Dat is in de ” Geriatrie ”   Dit zijn maar enkele voorvalletjes. Ten einde raad stuurden ze me naar het St Elisabeth ziekenhuis om te revalideren, van wat ? De dokters zagen op de foto niets anders dan osteoporose en artrose,  een MRI- scan  maken, dat vonden ze waarschijnlijk  overbodig.  In St Elisabeth hetzelfde scenario, hardhandige behandeling wat de dokter genoodzaakte meer pijnstillers te geven + (morfine) Op de afdeling 3 C een verpleegster die me in een rolstoel neerplofte omdat ik zelf niet vlug genoeg was, ik kon nauwelijks staan. Ik denk dat daardoor mijn wervel verder verbrijzeld  was.  Je hebt niets in uw rug zei ze, het zit in uw hoofd.  Kreunen van de pijn mocht ik niet, ik moest mijn mond houden  Tot er een specialist neuroloog kwam en zei die mevrouw moet zo rap mogelijk een MRI- scan laten maken, en plat blijven liggen. In allerijl werd er gebeld naar verschillende ziekenhuizen. Twee dagen later kon ik naar het Jan Palfijn ziekenhuis om 20 uur voor een scan. De uitslag was onrustwekkend, een dringende operatie was nodig. Deeltjes van de gebroken wervel waren al in het ruggemerg gedrongen, gelukkig nog geen zenuw over wel gekneld. De operateur Dr. Dweik Aref neurochirurg kwam me inlichten, de eerste maal om te zeggen dat hij een plaatje ging bevestigen tegen mijn ruggegraad, maar de dag nadien was het slecht nieuws, mijn wervels waren te broos, de bouten zouden niet houden en het alternatief was  sterven of een operatie met 60% kans op slagen. Toen heb ik getwijfeld en mijn testament gemaakt, maar Kathleen die bij mij zat heeft me overhaald om voor de operatie te gaan. Ik heb het overleeft, maar de pijn ging nog enkele maanden aanhouden en in mindere mate zelfs nooit verdwijnen. Na de nodige rust terug naar het St Elisabeth, de revalidatie kon echt beginnen. De miserie van de eerste maanden begon ik stelselmatig te verdringen.  Op den duur voelt men niet meer dat men door de pijngrens gaat. Tot op 3C met dezelfde verpleegster. Ik had ze de nek kunnen  ………… Als je niet eet kunt je niet naar huis en allerhande negatieve opmerkingen. Ik kreeg er geen hap door mijn keel. Ik ben dan ook vermagerd.  Zo een aanpak is niet gezond voor herstellende patiënten.  Die klachten moesten we wel aan de dokter melden.  Als ik zelfstandig kon staan verhuisde ik naar 4 B. Dat was een te groot verschil. Lachen hoort bij de therapie, en daar heb ik mij bijna een ( breuk ) gelachen. Verpleging, kinesisten en ergotherapeuten, allen werkten ze door hun goed humeur mee aan de genezing van de patiënten. Ik begon liever aan de dag dan aan de nacht. Dokter en dokteres  waren ook prima en bezorgd.

Ik denk nog dikwijls aan Anneke, Kim, Mickey, Mich, Isa en die waar ik de naam van vergeten ben, ook Snezana (Jana ) is een lieve en bezorgde verpleegster en bereid voor een babbeltje. Met Anneke heb ik een diep menselijk  gesprek gehad. Kurt is ook een grapjas, van hem heb ik leren vloeken. Kinesisten horen er natuurlijk ook bij.  De mijne was Ignace, oh, ik mocht zijn naam niet venoemen, maar enkelen van het andere geslacht hadden me ingefluisterd van wel. Ignace sorry, vrouwen hé. Hij was heel lief, maar kordaat; Ik mocht niet zeuren, maar als ik eens een slechte dag had mocht ik het wel wat kalmeraan doen.  Ik moest en zou tussen de barre leren lopen. En niet de ergotherapeuten vergeten .Ze hebben me mee leren lopen (stappen heel traag) met een rollator en met een stok, dan kon ik naar huis, alhoewel ze me wilden houden tot na nieuwjaar om mee te vieren, hoe graag ik dat ook zou gedaan hebben kwam ik toch liever naar huis. Als mijn jongste broer s’ avonds op bezoek kwam werd er nog gelachen met de verpleegsters, met zijn moppen en ik maar vechten tegen de pijn.  Als ik jonger was en gezond zou ik daar vrijwillig gaan helpen.

Jullie zullen dit wel lezen en daarom wil ik jullie nog eens bedanken voor de goede zorgen.  Mijn lachspieren zijn alvast goed getraind, mijn benen nog iets minder, en aan mijn rug is nog veel werk.  Het was er aangenaam verblijven

Bij mijn thuiskomst in Hof ter Beke  ben ik goed opgevangen door Sonja en Mr. Plas die zich  spontaan als verpleger aanbood.  Stefan mijn kinesist hier moest de taak van  Ignace verder zetten. Maar het was nog niet gedaan, dat hadden we in het ziekenhuis niet gemerkt, ik voelde ergens iets waarvoor ik van mijn huisdokter zo vlug mogelijk  naar het Middelheim ziekenhuis moest, bij professor dokter Makar gynaecoloog en borstkankerspecialist. Een jonge stagaire Laura heeft me tweemaal vergezeld. Gelukkig nog geen verwikkelingen in de negatieve zin. het moet wel opgevolgd worden.  Ik wist toen nog niet dat het hiermee niet gedaan was……

.Ik hoop hier verder nog enkele jaren te kunnen leven in ” rust ”  en “verdraagzaamheid”.    en zonder roddels, maar dat is niet mogelijk.

En zo komen we aan het einde van een bewogen jaar.

In deze donkere maanden heb ik de hulp gehad van mijn zoon Jan, mijn broer Jean en nichtje Kathleen die ik van harte bedank en nooit zal vergeten.

Enkele foto’s genomen met mijn G S M

Balie met de verpleegsterskamer

hulp bij gebruik rollater met een tafelgenote Maria

aan de ontbijttafel,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Isa een toffe verpleegster, kwam regelmatig een babbeltje doen

Michel bij de balie met Mich denk ik erachter
In de zaal kinétherapie, elke dag één uur oefenen

Laura de jonge stagaire van Hot ter Beke die me twee maal vergezeld heeft naar het Middelheimziekenhuis

 

 

VERLANGEN

Wat heeft het leven nog te bieden,   als men zichzelf heeft opgebruikt,    Het laatste ademen weegt zo zwaar,    In wat zal men die energie nog gebruiken,    die verdwijnt door de pijn,   Aan wat houdt men zich nog vast,   tot men de ogen voorgoed zal sluiten, Lang kan het niet meer duren,    de reis naar de laatste uren,   de tijd tikt zijn einde nabij,  en eens zijn we de eindmeet voorbij

januari 2013

———————————————————–

Veel hulp van mijn zoon Jan. Er moeten enkele aanpassingen gebeuren in mijn flatje. Alles hangt of staat te hoog. Wat fleurig en gezellig maken en liefst niet piekeren.

In december met Kathleen gaan winkelen, iets nieuw voor de winter aanschaffen en verder rustig gebleven.  Op een zondag een babbeltje gehad met Emmie en haar vriendin Paula. Ook nog een etentje gehad in restaurant  de  Nachtegaal, een uitgestelde verjaardag met Elza en Stan. Kerstavond doorgebracht bij mijn broer, een gezellig onderonsje,  en met het kerstfeest hier in H T B  was het vlug nieuwjaar.

Donderdag 3 januari :   nieuwjaarsfeest, een van de mooiste feesten die ik hier al heb mee gemaakt , het personeel was op zijn best, we hadden een fijn menu en goede muziek. Misschien heb ik te lang in het ziekenhuis verbleven en ervaar ik dat nu anders  Zaterdag  4 januari :    nagepraat in de cafetaria  Maandag 7 januari verloren maandag, worstenbrood of appelbol. Vrijdag 11 januari :  filmnammidag, De hel van Tanger.  De week daarop een relax .zetel gaan halen, veel beter dan mijn tweezit. woensdag dokter geweest, alles o k voor hem, maar niet voor mij. Het leven gaat zijn gewone gang. en intussen zijn we naar Ikea geweest. Wat noodzakelinge dingen meegebracht en ook enkele planten, die zijn onontbeerlijk in de living. op 15 februari valentijnfeest met muziek en zang.  en op 17 februari naar het theater geweest op linkeroever met Emmie en vriendin  ” nen Belgische leeuw ” gaan zien

15 februari; valentijnfeest in de cafetaria en een week later carnaval. Het personeel was weer op zijn best. Hilarisch hoe die zich kunnen uitleven om op zo een dag de bewoners van het dienstencentrum te vermaken

Mireille en Sonja

Op 20 februari was er een lezing over soepel ouder worden door een dokter osteopaat over de  bijvoeding  ” Silicium ” verkrijgbaar in de apotheek. Ik neem het op aanraden van mijn apotheker Dieter en het helpt bij mijn  revalidatie.   Er was nog een lezing aangekondigd over hoe te leven in een veranderde maatschappij maar de spreker is niet komen opdagen.

Rustige dagen, mails bekijken facebook en statistieken. De bijzonderste gebeurtenissen in de kranten lezen. en op tijd een pintje.   Wekelijkse samenkomst in de cafetaria op zaterdag voor een babbeltje en wekelijks de hobbyclub.  Breien en haken of borduren . Het breiwerk voor de bomen is verleden tijd. Die rage is voorbij. Sjaal en mutsen was in de winter.  Ik begin voor mezelf aan een plaid, en bestel de katoen in de Wolboetiek van Lier op aanraden van Lieve een vriendin van Emmy en mij.

Het hobby clubje

Suzanne, Maria van de Jos en ik, vermagerd en verouderd na mijn operatie9 maart: etentje van de biljartclub met tombola-

nog paaseieren gewonnen, weer chocolade

 

en op 12 maart naar het middelheim voor controle  bij  professor dokter Makar borstchirurg.  Uitslag volgt.

Juf Els van de wereldschool vroeg of ik niet kon komen voorlezen in de klas. Ik heb het doorgespeeld naar David want zij wist niet dat ik zo lang in het ziekenhuis had gelegen, en dat het niet zo gemakkelijk voor mij zou geweest zijn. De kinderen zullen niet meer komen om een gedichtje te leren maken. Het Zorgbedrijf heeft andere prioriteiten en zorgen.  De moestuintjes in de tuin o.a. maar niet voor de bewoners……

Op 15 maart  het vaderdagfeest, was niet zo denderend, heb al beter meegemaakt. op 19 maart naar ’t ziekenhuis geweest. Dit is de uitslag, nakende ingreep door Dr. Makar , bed besproken voor 17 april ( ik mocht eerst nog paaseieren rapen ) en onmiddellijk de nodige onderzoeken gehad.

20 maart Volders  met kleding en modeshow in H T B  Hij had niet veel nieuw bij. In de etalage van de winkel liggen de nieuwe dingen Ik zelf heb nog graag iets dat jong oogt.

 Zich iets aanschaffen hoort erbij, hopelijk wordt het zomer. Het moet wel prijselijk zijn. Zijn prijzen liggen hoger op verplaatsing dan in de winkel !   Na een slechte winter nog een slechte lente zullen er vlug koopjes zijn.

 

De vrijdag daarna was het weer babbelbox. Mijnheer Plas in actie, en in de namiddag toonde David op groot scherm de foto’s die hij genomen heeft.

Zondag 24 maart naar het theater Tas geweest op de linkeroever met Emmie, de voorstelling van Warre Borgmans gaan zien. Het is wel moeilijk twee rollaters in één taxi,  De chauffeur zag het niet zitten.

” Eindelijk Hamlet ”

 

26 maart:  om 10 uur de paasmis bijgewoond, in de namiddag info: veranderde samenleving waarvoor de spreker niet is komen opdagen.  29 maart paasbrunch koud en warm, klaargemaakt door het personeel. Het was super en met goede muziek  Drie dagen vrijaf Pasen……..    3 april huisdokter een week te laat op bezoek, was zelf geopereerd; De lange winter belemmert mijn herstel, er moet dringend zon komen. Mijn zoon geweest, er moet nog gewerkt worden aan de website, foto’s op de juiste  plaats zetten lukt nog niet zo goed. Op 5 april de jarigen gevierd van twee maanden met D.J. en snacks, line-dansen enz. Verder gaat alles zijn gewone gang. Het personeel gaat stilaan met verlof. Paasverlof.  Zondag 14 april warm genoeg om in de tuin te zitten. Ik had er een goed gevoel bij, het was negen maanden geleden dat ik nog buiten in de zon had gezeten, Ik heb zelfs al een kleurtje…………..Op 15 april Jan verjaart, hij had rozen gekregen en bracht ze naar mij.

Twee onrustige dagen,  17april nadert. Om 7,30 in het ziekenhuis naar bed gebracht en klaar gemaakt voor borstoperatie. Met pinnen moesten drie bolletjes aangeduid worden. Ik ben er met een kwinkslag aan begonnen. Vroeg aan de verpleging, ik word toch nog wakker hé en eentje, weer een grapjas zei het is een “narcosist” en geen  “euthanasist”..  En nu ademen. Een uur later werd ik wakker en zei, ho ik ben er nog. Dezelfde verpleger zei en wij ook nog. Een dag in ’t ziekenhuis gebleven met de nodige verzorging en twee baksters.  s’Avonds was ik al terug thuis. De dag nadien even terug voor verzorging en de rest van de week kon dat hier gedaan worden  door een verpleegster van H T B . Dinsdag 23 april in de tuin gezeten, het was behoorlijk warm en ik voel dat ik de zon nodig heb. Woensdag 24 april naar het ziekenhuis voor de uitslag van de ingreep. Bij het binnenkomen zei dr. Makar al “ik heb goed nieuws voor u mevrouw Coosemans”. Ik heb hem bedankt en de hand gedrukt, en met de vriendelijkheid van de assistente dokteres en verpleegsters ( ook Annemie ), ik had het hen beloofd het te vermelden   “sluit ik mijn verhaal

Einde  citaat !

Professor dokter Amin Makar hoofd Gyneacologische   Oncologie en coôrdinator  borstkliniek  Z N A Middelheim.      Bekijk zijn eigen website.  Interessant

Dit hoofdstuk is voor mij weer afgesloten en ik voel me als herboren en ga me nu toeleggen om een beetje van mijn vroeger leven te hernemen op fysiek gebied.

nog enkele dagen en ik ben 87 jaar

bedankt dokter Makar

———————————————————————————– 

Een nieuw dagboek zal wel van pas komen  nr. 3   beginnen op 1 mei